با توام اي سهراب......

اي به پاكي چون آب.......

يادته گفتي بهم تا شقايق زنده است زندگي بايد كرد؟..........

.........نيستي سهراب ببيني كه شقايق هم مرد... ديگه با چي كسي رو دلخوش كرد؟......

يادته گفتي بهم... اومدي سراغ من نرم و آهسته بيا ...كه مبادا تركي برداره چيني نازك تنهايي تو؟.........

.....اومدم آهسته... نرم تر از يك پر قو... خسته از دوري راه... خسته وچشم به راه.............

يادته گفتي بهم...عاشقي يعني دچار؟؟؟؟..............فكر كنم شدم دچار

تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا...آره تنها باشه....يار غمها باشه........

...يادته گفتي بهم...گاه گاهي قفسي ميسازم... ميفروشم به شما...تا به اواز شقايق كه در آن زندانيست دل تنهائيتان تازه شود...

ديگه حتي اون شقايق كه اسيره قفسه...(( سهراب ))...ساحل يك نفسه

نيست كه تازگي بده اين دل تنهايي من

((؟ پس كجاست اون قفس شقايقت؟))

من و با خودت ببر تو قايقت

... راست ميگفتي... كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود...

كاشكي دلشان شيدا بود

من به دنبال چيز بهترينم ...(( سهراب ))... تو خودت گفتي بهم

......((((( بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق ... تر ... است)))))......

با توام اي سهراب

..

.